Met gevoel voor
Wie zichzelf beter leert voelen, vindt stabiliteit en rust.
Thijs (16) is op dit moment (en wel vaker) wat verlegen van aard. Hij ziet wat pips, kijkt schuin voor zich naar de vloer met zijn borstbeen naar binnen gericht.
In mijn praktijkruimte staat hij naast een wiebelplank van een meter of twee. Op wat afstand kijkt hij afwisselend naar het hout en naar mij, in afwachting van wat er gaat komen.
Als ik hem uitnodig om contact te maken met de plank, doet hij dat voorzichtig. Eenmaal los van de vloer en met beiden voeten op de plank, spreekt zijn lichaam. Zijn basisspanning neemt toe, zijn ademhaling hapert en hij trilt als een rietje. Hij wil het stoppen alleen hoe meer hij zijn best doet, hoe meer hij gaat trillen. Zijn angst is voelbaar.
Dit kent hij. Van school, groepen en zelf soms in contact met zijn vriendin.
En dat is precies wat hem soms zo in de weg zit.
Samen onderzoeken we en beginnen klein en dichtbij. Hij zet zijn voeten wat breder op de plank, voegt wat zwaartekracht toe, verbreed en verlengt zichzelf van binnenuit en zoekt zijn midden balans.
Zijn ogen bewegen naar horizontaal en het voelen verandert. Er komen ook woorden die raken. Die gaan over wat hij beleeft in deze ervaring. Een gevoel van er zijn. Ik zie een kleine glimlach en wat vochtige ogen.
De plank reageert en beweegt mee in cadans, rustig en samen met Thijs. Zijn inbreng doet ertoe, met gevoel voor zichzelf en van daaruit met de ander.