2025-11-25
Kat en muis.
Tom (14) speelt kat-en-muis: even aanwezig, dan weer weg. In het duwen met de bal wordt voelbaar wat hij normaal ontwijkt — zijn angst, zijn terugtrekken, zijn schokkerige aanwezigheid. Wanneer hij leert blijven, komt er kracht en rust vrij. Jongens en haptonomie, het werkt.
Gisteren was Tom (14) er.
Hij is afwisselend stil en scherp in woord.
Ondertitelt dit met korte en hoekige bewegingen.
Als ik doorvraag, ontwijkt hij.
Hij mag, ..ik ga hem niet achterna.
Ik geef alleen iets terug over 'kat en muis'.
Om dit voelbaar te maken, gaan we duwen.
Duwen met een grote bal tussen ons in.
Zonder dat we elkaar aankijken.
Zijn bovenlijf doet het werk.
Hij duwt met korte harde stoten, onregelmatig.
Alsof hij er even is en dan weer niet.
Bij de vraag wat gebeurt hier? Lacht hij.
Hij herkent dit. Zijn manier van angstig zijn.
Even naar voren en weer terug.
Ik nodig hem uit om te blijven.
Met meer gevoel voor zichzelf. Vanuit totaliteit.
Waarna zijn benen onder zijn romp komen. En zijn massa voelbaar is.
We duwen opnieuw. Gelijkmatig.
‘Poeh’, hoor ik.
Zijn trillingen zijn voelbaar door de bal heen.
‘Ik ben wel heel erg aanwezig nu’ zegt hij.
'We blijven nog even' zeg ik.
Iedere keer als hij er tussenuit knijpt, voelt hij dat. En herstelt met nog meer vermogen.
Jongens en haptonomie, het werkt.