Gas geven met de rem erop.

Milan (14) was er weer vandaag. Iets wat pips. Hij houdt van actie en gamen, het liefst zonder einde.

Voor die ene overwinning heeft hij alles over. Zijn hoofd en handen gaan plankgas.

Zijn lijf staat strak gespannen, continue. En het contact daarmee is hij kwijt.

Zijn tekst vandaag:
“mijn gamen is gelimiteerd tot 2 uur"
"alleen ik ben er de hele dag mee bezig”
“wetende, straks mag ik weer en hoe ga ik winnen”
“'t beheerst me zonder dat anderen dat weten”

En diep van binnen voelt hij het, dit is niet oké. Hij voelt de adrenaline, de stress. De pijn in zijn lijf en het alsmaar onrustige hoofd. Alleen hij is niet bij machte zichzelf te begrenzen.

In de sessie van vandaag maken we contact met zijn lijf.

Op de behandelbank voelt hij wat hij normaal wegdrukt.

→ spanning in zijn nek
→ verkramping in zijn schouder
→ pijn in zijn kaken
→ zwaarte in zijn benen
→ een pijnlijke en strakke huid
→ constante onrust vanbinnen

Dit is werkelijk en geen vluchten meer van. Dat confronteert hem. En gaat ergens over.

Zijn tranen komen, hij mist zijn relaxte zelf. En zo ligt zonder veel woorden de pijn op tafel.

Kinderen zeggen soms niet dat ze struggelen. En dat ze de keerzijde voelen van iets wat leuk begon.

Als jij als ouder dit ziet, kijk niet weg. Je kind zal misschien als 1e reactie weerstand bieden. En juist daar, in die weerstand, ligt iets wat aandacht wil.

Neem gerust contact op voor afstemming.