Als druk je neerwaarts trekt.

Demi, 15 jaar, vandaag.
Ze is er en daar is alles mee gezegd.

Ze glimlacht nog net, sjokt naar binnen, haar tranen zitten hoog.
Ze kan nauwelijks nog op haar benen staan.
Ze is té lang sterk geweest.

Ze voelt constant druk van buitenaf.
School, die doorgaat en belang heeft.
Ouders, die stuwen en zich zorgen maken en dat onbedoeld laten voelen.

Ze beweegt mee, met hen, met autoriteit. En negeert zichzelf.

Voelen heeft ze weggedrukt. Tot nu.
Met verhoogde spanning, zware benen en voelbare onrust ligt ze op de behandelbank. Haar lichaam op sommige plekken verkrampt. En pijnlijk.

Demi zou het liefst de stekker eruit halen, niets doen en zichzelf weer vinden.

Dit toelaten voelt vooral angstig nu. Niet weten waar het naartoe gaat. En wat ze tegen komt.

Haar ouders stemmen in en samen gaan we op weg. Naar binnen.
Om zacht en zorgvuldig te naderen bij wat lang geen aandacht kreeg.